Po osiągnięciu dojrzałości płciowej Turritopsis wygląda jak mały, przezroczysty spadochron o średnicy ok. 4.5 mm, który pływa swobodnie w ciepłych wodach oceanu. W niesprzyjających warunkach może się on przyczepić się do jakiejś powierzchni i przejść wsteczną metamorfozę do formy młodocianej – polipu. To tak jakby motyl przeobraził się w gąsienicę. Badania laboratoryjne wykazały, że 100% badanych osobników przechodzi takie wsteczne przeobrażenie. Naukowcy, którzy pierwsi opisali to zjawisko w latach 90. XX w. (publikacja) wierzą, że Turritopsis może powtarzać swój cykl życiowy w nieskończoność.

Trik pozwalający stułbiopławom na powtarzanie cyklu życiowego polega na tym, że ich komórki mają zdolność przekształcenia się z jednego typu w inny. Podczas gdy u innych organizmów ten proces zachodzi tylko w ograniczonym stopniu, np. odrost kończyn u salamander, Turritopsi może zregenerować całe ciało.

Nie jest więc zaskoczeniem, ze Turritopsi się rozprzestrzenia. Początkowo znaleziony w wodach zachodniego Atlantyku, znajdowany jest teraz w wodach Hiszpanii, Włoch czy Japonii. Badania genetyczne wykazały jednak, że przynajmniej w kilku rejonach występują formy różniące się wystarczająco, by uznać je za odrębne gatunki – w Morzu Śródziemnym Turritopsis dohrnii, w wodach Nowej Zelandii Turritopsis rubra, a w populacjach występujących w pobliżu Japonii odkryto trzy różne linie rozwojowe tych stułbiopławów. Naukowcy uważają, że zwierzęta te przemierzają oceany przyczepiając się do kadłubów statków.

Dziś niektórzy z tych naukowców potwierdzają swoje przypuszczenia w pierwszych badaniach wyrostka robaczkowego, których wyniki zostały opublikowane w Journal of Evolutionary Biology. Doszli oni do wniosku, że Karol Darwin mylił się: wyrostek to o wiele więcej niż ewolucyjna pozostałość. Występuje on u o wiele większej liczby różnych zwierząt i jest dużo starszym organem niż wcześniej sądzono.

Dr Parker i współpracownicy (autorzy badań) zastosowali nowoczesne podejście do biologii ewolucyjnej – kladystykę, która jest sposobem klasyfikacji opierającym się wyłącznie na pokrewieństwie – i stwierdzili, że wyrostek pojawił się juz ponad 80 mln lat temu, o wiele wcześniej, niż myślał Darwin. W historii zaszły dwie duże zmiany ewolucyjne tego narządu: u australijskich torbaczy oraz u szczurów, lemingów i innych gryzoni, niektórych naczelnych, w tym ludzi.

Darwin teoryzował, że wyrostek robaczkowy u ludzi i innych naczelnych jest pozostałością części jelita ślepego, która miała funkcję trawienną u naszych przodków. Najnowsze badania pokazały, że z tym wyjaśnieniem wiążą się dwie niejasności. Po pierwsze, kilka z żyjących gatunków, takich jak lemury czy niektóre gryzonie wciąż posiadają wyrostek połączony z dużym jelitem ślepym, mający funkcje trawienne. Ponadto, wyrostek jest o dość powszechny w naturze (wśród 70% wszystkich grup naczelnych i gryzoni można znaleźć gatunki z wyrostkami). Według Darwina występował on tylko u garstki gatunków.

Darwin nie był również świadomy, że zapalenie wyrostka robaczkowego nie jest wywołane przez źle działający wyrostek, ale przez przez nasz system odpornościowy, Ze względu na lepsze warunki, w jakich dziś żyjemy (wysoki stan higieny) nasz układ obronny niekiedy “nie ma co robić” i zwraca się przeciwko nam. Należy teraz zadać pytanie, czy jest jakiś sposób zapobiegania zapaleniu wyrostka robaczkowego. Odpowiedź może leżeć w opracowywaniu metod kontrolowanej aktywacji układu imunologicznego.

Źródło: ScienceDaily (21.08.2009)

Historia Ziemii

Naukowcy stwierdzili, że Plasmodium falciparum (zarodziec sierpowy), pierwotniak, który powoduje większość zachorowań na malarię u człowieka, jest blisko spokrewniony z Plasmodium reichenowi, którego znaleźć można u szympansów. Testy genetyczne wykazały, że pasożyt szympansa jest bezpośrednim przodkiem pasożyta człowieka, piszą badacze w artykule opublikowanym 03.08.2009 r. w Proceedings of the National Academy of Sciences.

Szympans w klatce w berlińskim zoo, 06.06.2009. REUTERS/Fabrizio Bensch

Wyniki tych analiz wskazują, że z jednego szczepu szympansiego pierwotniaka wywodzą się wszystkimi poznane dotąd szczepy ludzkimi. Ten związek sugeruje, że transfer malarii z szympansów na ludzi mógł zajść poprzez jednego komara. Ponieważ zróżnicowanie genetyczne między szczepami pierwotniaka ludzkiego jest niewielkie ten transfer mógł zajść niedawno -  między 5,000 a 2 mln lat temu. Wcześniej naukowcy sądzili, że te dwa gatunki pierwotniaka rozwijały się oddzielnie u ludzi i szympansów przez ostatnie 5 mln lat.

Jest to najnowsze odkrycie potwierdzające, że jedne z najcięższych chorób człowieka mają pochodzenie odzwierzęce. AIDS, na przykład, wywodzi się od szympansów, a niedawno francuscy naukowcy znaleźli Kamerunkę, która została zarażona wirusem HIV najprawdopodobniej bezpośrednio od goryla. Wirusy Ebola i Marburg, świńska grypa, ptasia grypa, i w zasadzie wszystkie wirusy grypy miały swój początek u zwierząt. Inną taką chorobą jest SARS, który w latach 2003-2004 zabił 800 ludzi. Według WHO, na malarię rocznie zachorowuje 300-500 mln ludzi, z czego ponad 1 mln umiera, głównie dzieci.

Źródło: University of California – Irvine. “Scientists Report Original Source Of Malaria.” ScienceDaily 4 August 2009.

Od początku XX wieku naukowcy postulowali istnienie systemu obrony przed rakiem, w którym nasz układ odpornościowy rozpoznaje komórki nowotworowe jako nieprawidłowe i niszczy je.  Tylko wtedy, gdy te komórki unikną rozpoznania przez przez układ, zaczyna rozwijać się rak. Jednakże, zespół dr. Klatzmanna z UPMC właśnie dowiódł, że ta koncepcja jest nie w pełni prawidłowa: układ odpornościowy chroni nowopowstałe komórki rakowe, tak jak normalne komórki organizmu.

Dwa rodzaje limfocytów odgrywają dużą rolę w odpowiedzi organizmu: limfocyty T regularowe i limfocyty T efektorowe. Pierwsze z nich rozpoznają komórki własne organizmu i chronią je, natomiast funkcją tych drugich jest rozpoznawanie obce elementów w organiźmie i ich niszczenie.

Większość badań skoncentronych na oddziaływaniach między komórkami nowotworowymi a układem imunologicznym przeprowadza się, gdy rak jest już w zaawansowanym stadium, gdy jest wykrywalny i dobrze zorganizowany. Naukowcy z  Laboratoire “Immunologie – Immunopathologies – Immunothérapies” (UPMC / CNRS / INSERM) badali te oddziaływania w pierwszych dniach po rozpoczęciu się nowotworzenia. Pokazali oni, że pojawienie się pierwszych nieprawidłowych komórek uaktywnia komórki T regulatorowe, które migrują do miejca nowotworzenia.

Limfocyty T regulatorowe następnie blokowały działanie komórek efektorowych, uniemożliwiając im atakowanie i usuwanie komórek raka. Cały czas aktywne, aby mogły bronić zdrowych tkanek, komórki regulatorowe są mobilizowane do akcji znacznie szybciej niż komórki efektorowe, które nie są aktywne w chwili pojawienia się raka. Naukowcy również pokazali, że jeśli w owej chwili limfocyty regulatorowe nie są obecne w systemie, limfocyty efektorowe były w stanie poradzić sobie z rakiem.

To odkrycie otwiera nowe możliwości w walce z rakiem, np. w obszarze szczepionek przeciwnowotworowych.

Źródło: ScienceDaily.com

Największe gołoborza na ziemiach polskich występują w Karkonoszach.

Na świecie piękne rumowiska skalne można spotkać w Odenwaldzie (Niemcy),